Ik ben voor mijn werk een paar dagen in Kazan, Rusland. In tegenstelling tot Nederland is het hier is het nog volop winter. Alhoewel het niet extreem koud is, ligt er wel overal sneeuw en ijs en is het glad op de wegen en de voetpaden. Het is oppassen geblazen, voorzichtig lopen, voetje voor voetje soms want ik wil niet uitglijden en vallen. Maar dat is een ding. Het is daarbij ook nog koud. Sommige mensen vinden dat wel lekker. Maar ik niet. Ja even wel voor de frisse neus als ik de hele dag binnen heb gezeten. Maar na een tijdje buitenlopen wordt mijn lichaam toch koud. He begint bij mijn vingers en tenen, en niet te vergeten mijn neus. Langzamerhand wordt mijn lichaam kouder en samen met de glibberige wegen wordt het moeilijker om mijn lichaam met een souplesse te bewegen die het met een normale temperatuur van in de twintig graden moeiteloos kan doen. De souplesse waarin ik het plezier in mijn lichaam voel. Dit in grote tegenstelling tot de verkramping door de kou en het voorzichtig aan doen. Ik kan daar geen plezier in voelen. Nee, geef mij de zomer maar die onherroepelijk weer gaat komen. Maar nu eerst naar huis. Vanavond land ik weer op Schiphol waar het een goddelijke 9 graden zal zijn volgens mijn weer app. En daardoor geen sneeuw of gladdigheid, in ieder geval een stap in de goede richting.