Een rivier laat water van een hoger deel op het land naar een lager deel stromen. Meestal naar de zee of naar een groot meer waar het zich verzamelt. De rol van de rivier is om de ruimte te geven het water in het tempo dat het vraagt te laten stromen. De rivier is niets anders, het is een stroom water dat geen moment stilstaat en op elk moment weer anders is. Als je op een bepaald punt staat dan zie je de rivier continue veranderen, zich aanpassen aan de wat er gevraagd wordt. De ene keer moet er veel water doorheen en de andere keer minder. Je hoort de rivier niet klagen of dat zij af en toe even op vakantie wil of geen zin meer heeft. Nee de rivier is de rivier en doet haar werk. De ruimte geven om het water te laten stromen zonder eigenbelang.

In mijn optiek kunnen we veel leren van de reflectie die de rivier ons geeft vooral als ik mijzelf als een vehikel van expressie beschouw. Een lichaam dat bewogen wordt door de energiestroom die door ons heen komt. Je hoort mensen wel eens spreken over energie, dat ze veel of weinig energie hebben of dat mensen zeggen niet zichzelf te zijn geweest of zichzelf niet hebben herkend in een bepaalde situatie. Bijvoorbeeld bij een ongeluk waarbij je op een manier gehandeld hebt waarvan je nooit gedacht had dat je zo zou handelen. Je bent bijvoorbeeld altijd heel voorzichtig, geen gevaarlijke dingen, eerst alles goed bekijken voordat je iets gaat doen. Maar nu dook je gewoon het water in omdat iemand hulp nodig had. We kennen allemaal die verhalen, soms uit eigen ervaring of dat we het gezien of gehoord hebben maar herkennen het ook, in het groot of in het klein. Er was een stroom energie waar we in meegegaan zijn, net als de rivier. De energie laten stromen zonder erbij na te denken. Gewoon en zonder eigenbelang de energie, of zoals ik het noem, het licht, zijn werk laten doen.