Iedereen kent stilte maar wordt over het algemeen niet gewaardeerd als een kracht maar als iets wat ongemakkelijk is. Wie kent het niet dat je jezelf ongemakkelijk voelt als er een moment van stilte valt, als er geen geluid om je heen is of als je even niets doet? Ik kan dit hebben in gezelschap van mensen maar ook als ik alleen ben. Even helemaal niets doen, niets zeggen, stil zijn met mijzelf, stil zijn met elkaar. Dit zijn over het algemeen ongemakkelijke momenten. Vroeger vond ik het altijd plezierig om muziek te draaien, gewoon als achtergrondgeluid. Je hebt het ook in winkels. Daar is de achtergrondmuziek zelfs soms erg op de voorgrond. Maar ook even niets doen, stil zijn met mijzelf is niet mijn favoriete bezigheid. Alhoewel ik het nu iets beter kan was ik voorheen altijd op zoek naar iets om omhanden te hebben. Klusjes in huis, gaan shoppen om het shoppen (niet omdat ik echt iets nodig had), TV kijken, een boek lezen of bezig zijn met mijn werk. En als ik om mij heen kijk zie ik dat ik hierin niet alleen ben. Iedereen is altijd maar bezig zonder een moment van stilte. Misschien als ze op bed liggen en slapen. Maar als ik ze zie dan zijn ze bezig met iets of zijn in gesprek.

Ik was nooit in rust, in de stilte die in nu steeds meer als een kracht kan ervaren. Een kracht in de zin van dat het ruimte geeft in mijn leven en mijn gedachtes. Dat als ik de stilte in mijzelf zoek dat er dan de simpele antwoorden zijn op de vragen waar ik mee rond kan lopen. Er zijn dan geen vragen meer maar in plaats daarvan alleen maar een weten wat mijn volgende stap zal zijn als ik weer in beweging kom. Ik doe nog steeds dingen en misschien wel meer als voorheen, maar de kwaliteit van mijn denken en doen is vanuit die kracht van de stilte, met een rust en ruimte waarin zaken afgerond worden en compleet zijn.