Frustratie, wie kent het niet? Volgens mijn beleving heeft iedereen dat wel eens, maar misschien heb ik dat mis. Eigenlijk vind ik het helemaal niet fijn om met dat gevoel, want dat is het voor mij, rond te lopen en maar toch gebeurt het regelmatig.  Op het internet vind ik vele omschrijvingen van het woord frustratie waarvan ‘een diep gevoel van teleurstelling’ voor mij dichtbij komt van wat ik erbij voel. Een diepe teleurstelling, maar waarin? Voordat ik teleurgesteld kan zijn moet er iets zijn wat niet zo gaat als dat ik verwacht had dat het zou gaan. Dat zaken een ander wending nemen dan ik bedacht had. Waarom het leven ineens zo tegenzit, terwijl het de vorige week lekker in de flow was enzovoort. Ik moet dus eerst een verwachting hebben voordat ik diep teleurgesteld en dus gefrustreerd kan zijn. Dat klinkt simpel! Dat zou dus betekenen dat als ik zonder verwachtingen leef ik ook niet gefrustreerd kan raken! Maar hoe doe je dat dan, geen verwachtingen hebben, vrij zijn van enige investering in de uitkomst van dingen?

Voor mij komen de investeringen door mijzelf te identificeren als een IK, een IK die een positieve uitkomst, erkenning of beloning nodig heeft op wat hij doet en brengt. Hoe zou het zijn als ik in plaats hiervan hier afstand van neem en zie dat ik een van de vele radertjes ben die het resultaat of de uitkomst veroorzaakt? Dan ben ik de (mede)schepper van wat er gebeurt en heb ik een verantwoordelijkheid, en absoluut geen reden om gefrustreerd te zijn. Ik heb gewoon alles gegeven wat ik op dat moment kon. Zou dit voor mij de remedie zijn tegen frustratie en een sleutel tot het meer openen van mijn hart? Ik ga het gewoon eens proberen.