Als mannen onder elkaar zijn we niet zo geneigd zijn om over onszelf te praten of te delen wat er in ons leeft. We vinden het vooral prettig om over het werk te praten of over mannenzaken.  Werk, sport, auto’s, vakanties, wereldproblemen en geld zijn bijvoorbeeld heel populair. Dit onvermogen om uitdrukking te geven aan wie we werkelijk zijn houden we in stand met het typische mannengedrag dat we allemaal maar al te goed kennen.

Het typische mannengedrag blokkeert het contact van man tot man. Het contact waarin je elkaar kunt laten zien wie je werkelijk bent, wat er in je leeft en wat je inspireert in het leven.

Dit achterhouden van een deel van jezelf, wat er in je leeft, wat je bezighoud en waar je gedachten naar uitgaan is volgens mij niet zo onschuldig als dat het lijkt.  Dit zou wel eens ten grondslag kunnen liggen aan vele mannen ziekten die we momenteel veel zien. Zoals bijvoorbeeld prostaat kanker en zelfmoord onder jonge mannen welke twee maal zo hoog is al die onder vrouwen[1]. Het gezegde echte mannen huilen niet kan daarom wel eens heel ongezond zijn. 

Een manier om je te verbergen is het gebruiken van plaatjes voor hoe je als man moet zijn.

We gebruiken plaatjes over hoe in een situatie te zijn, zoals het zijn van de kostwinner, de trouwe echtgenoot, de behulpzame en zorgzame vader, de loyale werknemer etc. Het is zo normaal dat mannen zich op deze manier verhouden tot elkaar.  Misschien is er ook een scheidslijn tussen werk en vrije tijd of thuis. Thuis worden deze onderwerpen mogelijk wel besproken maar niet op het werk of in een andere situatie. Er is een attitude om privé gescheiden te houden van de rest van ons leven. Mogelijk doen we dit allemaal omdat we het eigenlijk helemaal niet zo makkelijk vinden om over wat er in ons leeft te praten.

Wat betekent het eigenlijk als je als man jezelf zo beperkt in het uiten van wat er in je leeft, wat betekent dit voor jezelf en voor de mensen waar je mee samenwoont en samenwerkt en voor het werk dat je levert?

Ikzelf was voorheen ook zo met mannen en kon elke benadering tot een nader contact feilloos pareren. Zo kon ik op werk altijd erg opgaan in mijn ‘drukke’ werkzaamheden waarin ik geen tijd kon maken voor een persoonlijk contact of een gesprek. Met mannen onder elkaar hield ik mij altijd afzijdig of was ik afstandelijk. Dit omdat ik mij nooit echt op mijn gemak voelde vanwege de zaken die zich onderhuids afspelen. Zaken die ik niet wilde zien maar er wel waren, zoals onderlinge competitie, het pesten en treiteren of het elkaar beschuldigen van iets wat er gebeurt is. Het zoeken van een zondebok. Allemaal zaken die eigenlijk veel pijn doen en ik daarom niet wilde zien. En ik durfde er ook niets van zeggen omdat ik bang was om gepest of een mietje gevonden te worden.

Hoe heb ik dat omgedraaid?

Simpelweg door meer te observeren in plaats van betrokken te raken in de dingen die er gebeuren. Hierdoor heb ik stapje voor stapje geleerd dat het heel goed mogelijk is om niet geraakt en beïnvloed te worden door wat we als mannen onder elkaar doen. Door open en verbonden te zijn, ongeacht wat er gezegd wordt of wat er gebeurt, kan ik zien dat wat er gebeurt eigenlijk allemaal niet echt is. Het is de vestingsmuur waarachter mannen zich proberen te verbergen en veilig voelen. Omdat dit is wat ik ook altijd gedaan heb begrijp ik dit heel goed en heb ik geen oordeel. Door dit observeren krijgen mannen om mij heen ook de mogelijkheid om zich te laten zien wie ze werkelijk zijn.

Als we ervoor kiezen om niet mee te doen met ‘de spelletjes’ en het pesten, dan verliest het zijn kracht. Iedereen kan zich dan dan meer veilig en op zijn gemak voelen.

Op mijn zoektocht naar de echte man in mijzelf heb ik ontdekt dat we eigenlijk allemaal hetzelfde zijn en willen. We willen gezien en gewaardeerd worden voor wie we zijn. En niet echt voor wat we doen of voor dat waar we goed in zijn, want dat komt in wezen op de tweede plaats. We willen ontmoet worden in onze menselijke dingen, zoals de vreugde die we ervaren bij bijvoorbeeld de geboorte van een kind, het verdriet door het verlies of vertrek van een goede vriend of familielid, moeilijkheden die we in relaties ervaren, de zorg en twijfels die we hebben of onze frustraties over hoe sommige zaken geregeld zijn. Gewoon de menselijke dingen die we allemaal hebben maar niet zo makkelijk als mannen onder elkaar delen. In plaats daarvan houden we onze mond en verschuilen ons achter een dikke muur.

Maar achter de muur zijn we allemaal even teder en liefdevol. Een liefde en tederheid die vraagt om geleefd te worden. Kijk maar eens naar hoe een man met een baby is, heel zorgzaam, voorzichtig en liefdevol. Zo kunnen we ook onder elkaar zijn, dat is helemaal niet eng of iets mis mee. Echte mannen mogen huilen ook als we als mannen onder elkaar zijn.

[1] https://www.cbs.nl/nl-nl/nieuws/2016/26/meer-zelfdodingen